Seizoen 3 : de tweede wending van de Brusselse stedenbouw

May 8th, 2008   publié par laurence_j

Dit jaar hebben Isabelle Doucet (TU Delft) en Vincent Calay (ULB) de uitdaging aangenomen om een reeks lezingen te organiseren voor het IBAI rond een nogal raadselachtig maar zeer actueel thema : de tweede wending in de Brusselse stedenbouw of het ontstaan van hybride kennismodellen over de stad

08/05/08 - 21.00
De sleutelmomenten?

Hotel Central en Flagey
met Benoit Moritz (Ms-a, La Cambre) en Patrick Moyersoen (ex-beurschouwburg, SUM)

15/05/08 - 21.00
Financiële stad en Politieke stad

Hoe komt men tot een samenwerkingsmodellen op vlak van architectuur en stedenbouw in een neoliberale context?

met Steve Mc Adam van Fluid (Cy) en Jean-Louis Genard Ensav-La Cambre (B)

29/05/08 - 21.00
Participatie en voorstellingen

de rol van de schaalmodellen en 3D simulaties - in het geval van het Rogierplein 

met Albena Yaneva van de Manchester School of architecture (UK) en Sara Noel Costa de Araujo van het architectuurbureau XDGA (B)

met de steun van Vlaamse Gemeenschap, Région de Bruxelles Capitale - Brussels Hoofdstedelijk Gewest en Communauté française  

saison 3 - le deuxième tournant de l’urbanisme bruxellois

May 8th, 2008   publié par laurence_j

Cette année l’IBAI a demandé à Isabelle Doucet (TU Delft) et Vincent Calay (ULB) de coordonner le cycle de conférences autour d’un thème énigmatique mais très actuel : le deuxième tournant de l’urbanisme bruxellois ou la naissance des modes hybrides de connaissance de la ville

08/05/08 - 21.00
Les moments fondateurs ?

Hôtel Central et Flagey

avec Benoit Moritz (Ms-a, La Cambre) et Patrick Moyersoen (ex-beurschouwburg, SUM)

15/05/08 - 21.00
Ville financière et ville politique

Comment parvenir à développer des pratiques de coproduction d’aménagements urbains dans un environnement neo-liberal?

avec

Steve Mc Adam de FLUID (CY) et Jean-Louis Genard directeur de l’ENSAV - La Cambre (B)

29/05/08 - 21.00
Participation et présentation

le rôle de la maquette et des simulations 3D - la cas de la Place Rogier

avec

Albena Yaneva - Manchester School of Architecture (UK)
Sara Noel Costa  - bureau d’architecture XDGA (B)

Emmanuel Pinard - Eric Lapierre

December 6th, 2007   publié par Alexia de Visscher

img_6628.JPG

Architecture et photographie documentaire? Titre accrocheur mais pas seulement…
Le travail de Pinard n’est pas tourné vers l’architecture mais parle aux architectes et aux artistes contemporains

Départ de la conversation: l’Atlas conçu ensemble sur Marne-La-Vallée

Marne-La-Vallée

img_6642.JPG
La ville nouvelle est la ville des anti-grands ensembles. Elle existe pour contre-carrer la dimension concentrique de Paris.
Paris pas vraiment réussi mais a permis des développements différents et des interconnexions denses.

Cette série de photographies est le cimetière des utopies des années ‘70 jusqu’à aujourd’hui.

Recherche où l’architecte et le photographe restent dans leur champs mais échangent beaucoup de choses.

Pinard: “Poléniser la recherche d’Eric et trouver un champs d’expression formel qui valide ces recherches.” “Dérive vers une ville d’images”

La ville s’est développée d’est en ouest. A l’ouest: l’accent est mis sur le logement social collectif et vers l’est le logement devient plus individuel, privé (autour de Disney Land) et le transport en commun n’existe pas. Architecture transformée en image, dé-réalisée. Amalgame de la ville ou l’on vit, ou l’on travaille, où l’on a du loisir. Achat de l’idée d’une ville plus que de l’existence de la ville elle-même. Le résultat est un glissement et un système de comparaison photographique.

Paris
Pratique du paysage périphérique.

img_6648.JPG
Pinard: “Inscrire ma production photo dans des champs d’expérimentation eux-mêmes validés par l’image.
Série de photos autonomes nourries par les autres. Travail à la Chambre 4/5 et numérique: protocoles qui se croisent et portent vers d’autres expériences”

Plaine: découverte d’un espace résiduel dans les méandres de la Seine mais également pratique maraîchère. Comment parler de ce territoire? particulier par rapport à son échelle et sa situation? L’inscrire dans les paysages périphériques mais l’inscrire également comme particularité.
Coupure formelle: utiliser le N/B en contraste avec les images en couleurs qui témoignent d’un déplacement de la ville, d’un désordre de la planification
Ici la plaine ne bouge pas de son horizon
img_6649.JPGimg_6656.JPGimg_6662.JPG

Périphéries
Travail entamé cette année. Au fil du travail des paysages périphériques: travail autour de la ville constituée. Apprentissage de la ville dense.
Abandon de l’esthétique et du mot “paysage” mais production d’image selon le même protocole avec une autre attention à la ville.

mon objet, c’est la ville, non l’architecture
Pas de préoccupation documentaire. (opposition à un documentalisme académique (école de Düsseldorf) ou généraliste)
mon medium c’est le territoire. Déporter encore plus à la fonction primaire de la photo: capter un flux du réel. Pratique des lieux
“Réel résiduel”

img_6655.JPG

Brasilia
“Valider une hypothèse: quand on planifie la ville, le désordre réapparaît” Départ sur un postulat. Série d’images produites pendant 4 mois. Parler du vie créé par la planification. La surprise a été que ce vide n’était pas résiduel mais était celui de la terre naturelle. Déconstruction d’une mythologie moderniste par la photographie. N’est pas une imagerie d’opposition pour autant.

img_6680.JPGimg_6681.JPGimg_6679.JPGimg_6685.JPG

Marseille
Commande publique sur deux ans: rendre compte d’un territoire pour un établissement chargé de retisser des liens entre la ville et le port.
De la périphérie vers la ville dense. Prémices des périphéries de Paris.

Architecture du réel

img_6695.JPGimg_6699.JPGimg_6706.JPG
Pas de photographies d’architecture. Mais photographies issues d’artistes contemporains sensibles à la question de l’architecture.

Pour chaque architecte: un projet réalisé, sa représentation et son usage. Intérêt pour la représentation de l’architecture avant qu’elle n’existe. Travail sur la Représentation de l’architecture propre à chaque architecte. Représentation générique de l’architecture. Ce livre est par après devenu une exposition itinérante. A Pékin, tous les architectes ont été invités. Mais les images ne semblaient pas porter leur architecture comme ils l’auraient voulus! Crispation des architectes sur une imagerie (la leur!) codifiée. La photo est un vecteur de véhiculation de l’architecture essentiel. Ici nous avons voulu montrer les bâtiments tels qu’ils étaient. Sans surprise possible le jour où l’on va voir le bâtiment en réel.

Guide de l’architecture de Paris
Architecture du XXe siècle. Une photo/un plan/un texte par bâtiment. Travail sur la représentation dans le sens où les bâtiments n’ont pas été représentés de la même façon à toutes les époques. Avant la première guerre mondiale, il y a une qualité objective et technique de la photographie qui “décrit” l’objet architecturale. Après les années 60, les bâtiments sont pris en photo de façon désinvolte (coupés, lignes fuyantes…). Cette représentation est-elle significative de la qualité de l’architecture? Matérialité, pérennité, engagement de l’architecte ne sont plus représentées. Car disparues?

de bemiddelende stad

December 6th, 2007   publié par Alexia de Visscher

Vincent Meessen stelt voor: Eric Lapierre en Emmanuel Pinard: architect - fotograaf
cfr Kassel: “is modernity antiquity?” Marc Lewis, komt uit de fotografie, heeft daar bijvoorbeeld een antwoord proberen op te geven
atlas marne-la-vallée: eerste ontmoeting tussen beide heren
euro-disney: twijfel rond de locatie (Barcelona, Italië), het werd Marne La Vallée waardoor de stad op de kaart werd gezet
bij het binnenrijden van de stad is er geen urbaan gevoel maar groter dan Parijs
antwoord aan een oproep door de overheid die onderzoek uitbesteedde, het werd een fotodocument, beiden bleven binnen hun discipline werken
beeldende stad, de stad ontwikkelde zich volgens verschillende sectoren: focus op sociale woningbouw en evolutie naar meer individuele woningen
typologische verscheidenheid

“je werk concentreert zich rond landschappen van periferieën?”
ik wil dat mijn werk één en hetzelfde beeld brengt
verschillende protocollen die mijn werk naar andere experimenten leidt
periferie van Parijs
beeld van een veld aan één van de toegangspoorten in Parijs, gigantische braakliggende ruimte
deze weide werd steeds buiten de stedenbouwkundige tracés gelaten, geografische ligging en lag buiten de intocht van de koning
er werden verschillende projecten voor de ruimte bedacht
zwart-wit fotografie van de locatie

publicatie werd in België uitgegeven
“voorsteden-periferieën”
mijn studie over de uitgebreide stad werd naar andere domeinen verplaatst
we blijven ergens op de grens van de stad en de voorstad-tussen stad
documentaire fotografie, breed veld van de Duitse school (Düsseldorf) tot reportage fotografie
“je werk situeert zich in de marge van de beeldende kunst-fotografie?”
medium van mijn werk: fotografie, een realiteit afdrukken
werkstrategie: ik woon zelf in de voorstad, ik lees eerst de codes van de stad voor ik er de kenmerken van distilleer
“brasilia”
creatie van een nieuwe hoofdstad, op 4 à 5 jaar gebouwd, een modernistische stad bij uitstek
werd gebouwd in ‘54
begin van landschappen in de periferie
in het kader van een beurs
chaos slaat toe bij de uitbouw van een periferie
geen werk over architectuur in se maar van de leegte die ontstond na de planning van de stad
de leegtes die ontstonden waren geen braakliggende terreinen
deconstructie van een modernistische droom door de fotografie
dat was mijn eerste motivatie niet

“marseille”
overheidsopdracht
grote buitenruimtes in de haven naar wijken in de stad
“architecture du réel”, publicatie over hedendaagse architectuur in Frankrijk (cfr super dutch)
op enkele voorwaarden heb ik de opdracht aanvaard
lastenboek bestond eruit dat ik carte blanche kreeg, geen foto’s van de architecten zelf gebruikte, eigen keuze van vormgeving
ik vroeg aan 3 fotografen om mee te werken, elk volgens hun eigen stijl, voor elk gebouw/architect (in totaal 12) koos ik 1 foto, elke architect heeft een eigen re-presentatie,
E. Pinard maakte 1 foto van een gebouw volgens zijn eigen werkmethode
de reactie van de architecten was fascinerend: zij kozen ook een eigen beeldtaal
de publicatie werd uiteindelijk een expo, alle architecten werden  in Peking uitgenodigd ter voorstelling van het boek
ze vonden de gekozen beelden absoluut niet toepasselijk of uitnodigend
de architecten die wel tevreden waren met de beelden behoren tot bepaalde architectuur-stijl
utiliteitsvoorwerpen werden geweerd, een vuilbak in het beeld is storend
fotografie werkt normalitair bevorderlijk voor de architectuur
de realiteit gaat altijd verder dan  de fictie
bepaalde architecten herkenden hun gebouw niet
respectievelijke objectiviteit-afstand tussen beide media/sectoren, werkt verrijkend
ik heb de architecten nooit uitgelegd waarom het gebouw me interesseerde
het is mijn blik niet op het gebouw maar die van de fotograaf, ik heb veel over de gebouwen geleerd
“Tarbes”
herwaardering van het militair erfgoed in de stad
militair arsenaal was de economische motor van de stad, centraal gesitueerd in de stad
belangrijkste werkgever
bekommernis om de verschillende sferen id stad weer te geven
we vinden elkaar terug in een wederzijdse esthetica
“gids over hedendaagse architectuur in Parijs”
project van Eric Lapierre
plan, beeld en tekst per gebouw
van bepaalde gebouwen bestaan geen oude foto’s, de helft van het boek is in zwart/wit, de andere helft in kleur
na-oorlogse bouwkwaliteit is helemaal anders, meer vertrouwen in de industrie
komt tot uiting in het boek
volgende ibai-reeks wordt voorbereid, check deze blog

 

 

IBAI #8 06/12/07 : La Ville médiée - De Bemiddelende Stad

October 23rd, 2007   publié par Pierre Huyghebaert

Het is vaak via fotografie dat architectuur aan een groot publiek kan bekend gemaakt worden. Naast een mediatisering van de architectuur bestaan er ook beeldpraktijken die de geleding van actuele steden op lange termijn onderzoeken. Onze gasten, Emannuel Pinard en Eric Lapierre zullen het hebben over de beeldwerking van de tussenruimtes ontstaan door de hedendaagse stedenbouw. De ontmoeting wordt ingeleid en voorgesteld door Vincent Meessen.

La photographie reste le média le plus usité pour médier l’architecture. Par ailleurs, on sait que l’école documentaire allemande a largement façonné le paysage de l’art contemporain par ses vues urbaines. Jusqu’à faire de la photographie urbaine un motif académique ? Peut-être bien. Comment réinventer cette pratique documentaire qui fait de la ville bâtie un enjeu spécifique?
Pour tenter de répondre à ces questions, nous nous pencherons sur le travail atypique d’Emmanuel Pinard. Ce photographe français évoluant dans le champ de l’art contemporain construit patiemment son travail sur une esthétique de l’ordinaire. Depuis le début des années 90, il élabore un travail qui, de Paris à Brasilia en passant par Marseille ou Lille, tire parti des flottements de la planification urbaine. Emmanuel Pinard collabore régulièrement avec l’architecte, critique et commissaire d’exposition Eric Lapierre, notre second invité du jour.
Ensemble, nous les amènerons à évoquer leurs pratiques respectives mais surtout leurs diverses collaborations : d’abord celle qui a mené à l’ouvrage “Architecture du Réel”, un ouvrage de Lapierre sur l’architecture contemporaine en France (avec ea Lacaton & Vassal, Rémy Marciano, Nicolas Michelin, Périphériques, Dominique Perrault, Rudy Ricciotti,…) ayant fait l’objet d’une commande photographique pilotée par Pinard. D’autres collaborations seront également abordées : Atlas de la ville nouvelle de Marne-la-Vallée, intégration d’une œuvre photographique à la construction du siège du Monde Diplomatique à Paris, etc.
La rencontre sera présentée et animée par Vincent Meessen, artiste.

Bagnolet 2002

Bezon 1993

Marseille 2002

Marseille 2003

Deux architectes, un auteur et un graphiste structurent un livre

October 18th, 2007   publié par Alexia de Visscher

(Prise de notes en direct - IBAI “L’édification d’un livre”)

dsc00026.JPG

dsc00024.JPG
Un livre, une conférence: un but commun.

un livre? quel intéret? à part pour nous-même…?
Repenser la publication d’un livre. Cela peut être l’enjeu

Condition n°1: c’est Filiep Tacq qui doit faire le livre.
Condition n°2: Koen Van Synghel doit écrire le texte.
Ce livre a été fait en équipe et à la fin de la production du livre, nous en avions un peu plus appris sur nous-même, comme chaque projet que nous faisons.

introduction

18102007373.jpg

Portrait de Giuseppe PENNONE, avec des lentilles. Cette image signifie qu’il ne faut pas seulement regarder les choses mais les “digérer” (verwerken), aller au delà du regard. Travailler mais aussi reflèter la matière. Lorsqu’on ferme les yeux, on peut parfois voir plus clair.

Ce livre est en ce sens, un “rétrospective”, une vision qui succède.
Un livre, ce n’est pas faire une conférence, c’est surtout un choix d’auteur.
Ce livre parle d’un travail de 20 ans, mais le but n’était pas de faire une monographie.
Le concept du livre, de l’oeuvre des architectes fait référence à travers un texte introductif à une maison, une grange, un paysage, la mémoire, le souvenir, la répétition, le contrepoint, la répétition, le souvenir Le squelette du livre est de trouver des liens entre ce qui compose cette architecture.

Structure et non un récit linéaire.
Comment construire un livre sur la construction?
Pour trouver une structure dans le texte, il y a plusieures entrées, pour permettre de rentrer dans une architecture multiple.
Approche poétique et non cartésienne.

Table des matières

En entrée du livre, on trouve une image de Canaletto représentant Venise. Ville analogue pour approcher l’architecture contemporaine.
Nous proposons donc un Capricio comme une image qui lie le réel à l’imaginaire.
Poème de Maeterlink qui parle des serres chaudes comme un monde imaginaire. Ce poème, est un monde analogue au matériau du verre utilisé par C&G.

La Fugue, est le corps du texte. Elle est l’introduction à l’oeuvre. Elle est une fuite des éléments, développé en huit thèmes.
La description est une forme limitée des textes d’architecture. Pour essayer d’y échapper, utilisation de mots clefs tels qu’usine, bureau, école, serre, maison… qui rassemblent parfois plusieurs projets, afin de les lier ou de les opposer.

Requiem, la dernière partie du livre,est le dernier projet de C&G: un crématoire, un sujet lié à la mort qui a une autre fonction que des bâtiments comme une usine, une école, un bureau.

L’épilogue vient réélement terminer le livre et est une boucle par rapport à l’introduction.

Parler de mondes analogues en citant Maeterlink et d’autres poètes.
Langage qui n’est donc pas un langage scientifique mais proche de la poésie de l’architecture de C&G.
Amin Maalouf est aussi cité. Tiré d’un roman, il puise cette même approche humaniste.

Contenu
Quel est le contenu du livre?

Le rytme est une donnée essentielle dans le livre. Il fait explicitement référence à la musique.
Il est un thème en soi. Avec huit thèmes il y a une somme de variations possibles. C’est cela qui nous intéresse. Cette façon de fonctionner est similaire à notre démarche en architecture.
Il ya huit cahiers de 16 pages, pour huit thèmes.
Des cahiers intermédiaires, dans un papier différent, viennent parler des collaborations extérieures et rytment le livre.
La couverture elle est pensée comme une peau, tout comme une façade peut être considérée dans l’architecture, comme une peau.
Cette idée d’enveloppe se retrouve dans certaines des architectures de C&G, comme par exemple l’enveloppe de verre qui capte la lumière.
Le thème de la peau se retrouve dans dans l’ensemble du livre, dans l’idée de l’oignon que l’on épeluche ou de la poupée russe est reprise dans le graphisme de Filiep Tacq.

Filiep a mis en évidence la structure du texte mais aussi de l’oeuvre même de l’architecture.
C’est un réél travail de collaboration entre l’auteur et les architectes, trouver la complexité, les termes justes.
Comment mettre en pages des plans?
Un livre sans plan? Présentons les plans comme dans un livre d’histoire. Comme des timbres, de petites tailles mais lisibles” nous propose alors Filiep Tacq.
A côté de cela, on trouve des photos à caractère neutre, le moins interprétable possible, sans présence humaine mais qui au regard des plans techniques en noir et blanc prend une présence particulière.

18102007375.jpg

Les typologies sont mises en évidences, comme acceptation de certaines formes. A travers des images d’archives, ce qui nous a aidé à mieux comprendre nos projets. Le livre est comme un labyrinthe fait de clés qui font découvrir une structure très pensée.

Opmerkingen bij de publicatie

October 18th, 2007   publié par Frisia Donders

18102007381.jpg

ritme & structuur van de publicatie:
capriccio? we maken geen Vivaldi maar Bach, vandaar de fuga later…
we zijn niet steeds op zoek naar nieuwe themata, al naargelang de context veranderen de thema’s ook
typografische vondsten: tekst in het NL is gecentreerd, in het Engels niet, klassieke opbouw met nieuwe vormen
8 sleutelwoorden vormen 8x een katern van 16 pagina’s
je voelt en ziet de overgang, de structuur in het boek, ander reliëf van papier al naargelang de verschillende katernen
kaft, cover van het boek: een vel voor de publicatie maken, een façade moet als een huid zitten, de cover werd de gevel van een project
bv: campingpark: een periferie met nutsvoorzieningen, het uiteindelijke campingpark is een groene zone
bv: nieuwe huid voor een bestaand gebouw, hoe kan ik licht opslaan via de gevel? gevel in ethernit vernieuwen via glazen huid

fuga; inleiding op het werk, het boek is op zich een structuur, je hebt bepaalde bril nodig
er is geen logica in het boek

beelden in het boek: zeer sec, weinig interpreteerbaar

intersecties: foto van tonijn op marmeren platen, ritme, pauze/rust in het boek / keuze van de foto’s: geen aflopende foto’s, foto’s
in overeenstemming met het werk maar die tegelijk het boek structureren

typologieën: logica van constructies
het boek heeft ons bepaalde inzichten gegeven door dingen naast mekaar te plaatsen die we anders nooit hadden geconfronteerd

Koen Van Synghel & Klaas Goris

October 18th, 2007   publié par Frisia Donders

Klaas Goris & Koen Van Synghel

18102007376.jpg18102007377.jpg

debat over wat een publicatie inhoudt?

enkele voorwaarden bij het maken van het boek:

- grafisch vormgegeven door Filiep Tacq, want hij wil geen uitzonderlijk boek maken, hij denkt zoals een architect
- Koen Van Synghel schrijft de teksten
- Rudi Luiters, kunstenaar, bepaalde mee het concept van de publicatie, hij maakte 2 dubbele pagina’s

teamwork, het boek werd een project zoals de constructies dat ook zijn

Giuseppe Pennone, arte povera, zelfportret met lenzen:
“je ziet een beeld, dat je nadien verwerkt, dat de materie reflecteert”

- Koen Van Synghel:
het zou geen monografie worden, dat past voor overleden architecten wiens werk af is

inleiding: het kantoor een huis een schuur een landschap geheugen herinnering herhaling unieke het contrapunt herhaling herinnering geschiedenis hedendaagse…
welke linken zijn er binnen hun werk waar te nemen?

hoe werd de publicatie gestructureerd?
de constructie leidt de architectuur

inleiding 2: beeld van Canaletto, 18 eeuws virtueel beeld van gebouwen die gemaakt zijn door Palladio:
capriccio: samenbrengen van imaginaire en reële beelden
introductie op hun werk

Fuga: corpus van de tekst
opm. beschrijvingen van gebouwen, projecten zijn vaak vervelend dus werd er hier gebruik gemaakt van 8 sleutelwoorden:
fabriek, kantoor, geheugen, school, serre, huis, straat, landschap

requiem: crematorium Hofheide
epiloog: verwijzing naar de inleiding

inserts: analoge werelden, tekst van M. Maeterlinck, Szymborska (poëzie): beschrijving van de rokken van een ui, Malouf (Libanon): wat is de authenticiteit van een persoon?

Debat

October 14th, 2007   publié par Frisia Donders

(suite de la prise de notes en direct - IBAI “Safari-visites”)

reacties?

/ place morichar, st-gillis, marktkramers, synthese van de wandeling via notities: de verschillende bezettingen van het plein: een renovatie van het plein zou moeten rekening houden met die verschillende gebruiken

/ in een context plaatsen van wat men ziet

vraag: in welke context ziet men hedendaagse architectuur? En plus, in Brussel.

/ esthetiek heeft pas zin als het mensen dient, toeristen willen architectuur zien zonder mensen, armoede…

/ Ivry sur Seine: in Parijs voltrekt er zich een disney-satie van de stad (cfr. le bruit du frigo, Bordeaux): subjectiviteit en utopie

“is het fout om zo’n dag te organiseren? het laten zien van gebouwen zonder context”

Katrien, Vai: drijfveren: echt gesprek doen ontstaan, authentiek verhaal
een gebouw heeft een opdrachtgever, de architect heeft van een verhaal iets gemaakt…

: fysieke ervaringen: haptische ervaringen
met alle zintuigen architectuur leren ervaren: emancipatie via architectuur
/ toerisme en architectuur: de architecturale stijlen hebben minder invloed op het beleven van architectuur, de toeristische impact is verminderd, steden worden niet enkel meer bepaald door de toeristische inslag (Vincent)

/ hoe is de architectuur betrokken bij het urbane leven? er is geen gids maar de route wordt bepaald door de wandelaar (Véronique)

/ Peter: cliché van de gids: de macht van de gids: je moet gewezen worden op de dingen die er te zien zijn in een omgeving: bepaalde programma’s worden zichtbaar door de gids

/ Eric: huis van de mechelaar: mensen die minder interesse hebben in architectuur willen gebouw openstellen, architectuur is méér dan een vormvertoon,
er is een tolk nodig tussen de architect en de opdrachtgever, hoe functioneer je in ruimtes??
herontwerp van pleinen zou de looprichtingen van mensen moeten versterken

probleem van discours, van het verstaanbaar maken van vakjargon

/”nieuwe architectuur in Brussel, vind ik niet mooi” (Lucas)
Brouckèreplein, de gevel blijft staan, het interieur wordt waarschijnlijk lelijk, hebben de bouwheren dan zo’n slechte smaak?

/ Steven: dag van de stedelijkheid, ruimtelijkheid: andere logica als vertrekpunt: street-verbonden connotaties hebben peioratieve bijklank

/ hoe wordt architectuur gelezen door de gebruikers van de stad?

/ eric: sociale woningbouw, cité heylemans: architectuur geeft bestaansrecht
krakeelbuurt: ‘je dérange donc j’existe’, verbetering van de leefomstandigheden

/ architect Benoit Mauritz: openbare ruimte als weerstand tegen architectuur, moeilijke buurt of eerder moeilijk ervaren buurt
geen diversiteit in het publiek dat naar het gebouw in Molenbeek kwam kijken
dag van de openbare ruimte?
ik ben nooit op zondag naar het plein waar het gebouw staat komen kijken: voetbalspelende jongeren met joints zijn de verdedigers van het gebouw
(ik wou geen bunkerarchitectuur in Molenbeek), het gebouw werd verdedigd door de buurtbewoners
bouwheer wou aanvankelijk het gebouw niet openstellen voor een nederlandstalig initiatief

/ VAI, Katrien: er bestaan geen Vlaamse gebouwen
derde editie van de dag van de architectuur: ander soort wandelingen op de fiets, …
bv buurt in Gent, rondleidingen in het Turks en het Nederlands

Slot en toekomst

October 14th, 2007   publié par Frisia Donders

(suite de la prise de notes en direct - IBAI “Safari-visites”)

- 17 oktober: publicaties & architectuur
La Cambre , Catherine de Smedt, publicaties van Le Corbusier

- 18 oktober: Coussée & Goris - Recyclart
+ grafisch ontwerper

- 6 december: Emmanuel Pinard en Eric Lapierre